Overal in de Himalaya ontrafelt de wind gebeden aan Tibetaanse gebedsvlaggen.

Mei 2007




Lieve mensen,

In de maand mei is er weer een begin gekomen aan een nieuw schooljaar. De school is uitgebreid met klas 8 en we groeien langzaam naar een volwaardige school toe met kleuterklassen, basisonderwijs en nu alweer een stap richting middelbaar onderwijs. (De middelbare school loopt in Nepal van klas 6 tot 10). Een nieuwe klas betekent een nieuw lokaal en dus een nieuwe inrichting. We willen van de gelegenheid gebruik maken om af te stappen van het 4-kinderen-aan-1-bankje systeem. We hebben daarom bankjes voor 2 laten maken en gaan dus eigenlijk een beetje het Nederlandse systeem invoeren. Een volgende stap zal dan hopelijk het individuele bankje worden, maar alles gaat met stappen… heb ik de afgelopen jaren wel geleerd.

Onlangs vond het eerste dental camp op school plaats. Bij ons in het dorp is (uiteraard, zou ik haast zeggen) geen tandarts en de meeste mensen poetsen maar één keer per dag—vóór het ontbijt—en vaak ook nog met een hele oude tandenborstel. Het idee voor een dental camp lag dus voor de hand en was eigenlijk ook al lang geleden geboren maar de organisatie ervan had nogal wat voeten in de aarde. Desalniettemin konden we op een zaterdagmorgen een heus team van 3 tandartsen en 2 assistentes uit de grote stad verwelkomen op ons dorpsschooltje in de Himalaya. De meeste kids hadden nog nooit een tandarts gezien en toch was er maar een enkeling die het benauwd kreeg en moest huilen van spanning.

De tandartsen hebben eerst bij alle kinderen een controle uitgevoerd. Daaruit bleek dat de meeste kinderen een goed gebit hebben, ondanks het feit dat ze zo weinig poetsen. Kennelijk is het ontbreken van welvaartsvoedsel toch van doorslaggevende aard. Na de controles was het tijd voor de poetsles op het schoolplein. Het reusachtige gebit uit Nederland kwam nu goed van pas! Verder hebben we aan alle kinderen tandenborstels en tandpasta uitgereikt zodat ze thuis de nieuw aangeleerde poetstechnieken in de praktijk kunnen brengen. Na afloop was iedereen erg te spreken over dit initiatief dat we hopelijk kunnen gaan herhalen.

Om nog even op school te blijven, er is hard gewerkt aan het vormgeven van één van de 3 projecten van het programma dat MAYA samen met de Paulusschool uitvoert: een bibliotheek annex studiezaal. De school had al eerder te kennen gegeven toe te zijn aan schoolcomputers en die vallen uiteraard precies binnen een project als de studiezaal. Met het begin van het nieuwe schooljaar hebben we een heus computer-lab kunnen starten. Uiteraard een enorme stap voor een plattelandsschooltje in het armste land in Azië… De foto’s komen in een volgende nieuwsbrief.

Uit de stad komt ook groot nieuws. Ze was even uit de picture maar ze is nu weer helemaal terug. Onze Bunu (links op de foto) die via MAYA een opleiding tot schoonheidsspecialiste heeft gevolgd in 2005. Na haar opleiding was het niet eenvoudig om werk te vinden. Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten heeft Bunu getoond dat ze dusdanig veel zelfvertrouwen heeft gekregen dat ze geld heeft durven lenen en voor zichzelf is begonnen. Van weesmeisje tot zelfstandig ondernemer! Ze heeft nu haar eigen zaak, op een toplocatie in het hart van de stad: de image beauty parlour geheten. Ze is pas 6 maanden bezig maar haar zaak loopt nu al zo goed dat ze personeel in dienst heeft moeten nemen. De toekomst ziet er prima uit: ze heeft reeds twee derde van de lening kunnen afbetalen en ze vraagt zich af of ze in de toekomst MAYA kan helpen om iemand anders dezelfde kans te geven die zij gehad heeft!

 

 

 

In weer een andere hoek van de vallei vinden we het schooltje waar we vorig jaar het dak aan hebben gedoneerd. Weet je nog, dat schoolgebouw zonder dak? Daar was onlangs een heel programma opgezet om kinderen te feliciteren met hun rapporten, om ouders te vertellen over de toekomst van de school en om MAYA te bedanken voor de hulp. De kinderen voerden volksdansen uit in klederdracht en er waren heel wat sprekers. Your’s truly kreeg ook het woord en mocht de schare in het nepalees toespreken. Gelukkig stond ik niet met lege handen en kon ik een 100-tal leesboeken overhandigen voor de schoolbibliotheek. Die had Biblionef ons speciaal voor dit doel toegestuurd. Een feestelijke dag! Wij hopen in de nabije toekomst samen met Biblionef een zevental scholen in de vallei te kunnen gaan voorzien van goede Engelstalige kinderboeken.

Tot slot: Worden jullie ook zo blij van al die positieve verhalen? Van al het moois dat we met MAYA mogelijk maken? Wij ook! We ervaren het als een voorrecht om al deze kinderen en mensen zo te mogen helpen. Maar wij, als geen ander, weten dat we alleen maar verder kunnen als we financiële steun krijgen. En die steun komt na bijna 3 jaar nog steeds voor het grootste deel van particulieren in Nederland; mensen zoals jij. Dus als je achter de doelstelling staat van MAYA en als je vindt dat we goed werk verrichten, steun ons dan financieel via de MAYA bankrekening. Dan kunnen wij verder met het veranderen van de levens van de mensen hier, door middel van al die prachtige initiatieven en projecten. En mocht je de mogelijkheid hebben, dan is het voor ons nog prettiger als je maandelijks een vast bedrag kan storten voor je medemens aan de andere kant van de wereld. Dan kunnen wij hier namelijk veel beter plannen en efficiënter te werk gaan. MAYA wordt langzaam volwassen en we willen van incidentele hulp naar een structurele aanpak. De benodigde ervaring is er nu. Wat ontbreekt, is meer draagkracht. Help ons! DOEN!

Zoals jullie inmiddels wel gewend zijn, sluit ik af met een foto. En omdat ik van jullie maar blijf horen dat het in Nederland zo’n waanzinnig mooi weer is, is mijn keus gevallen op het volgende plaatje: het weerbeeld in Nepal. Zelfs de buffels zoeken deze dagen verkoeling in het meer en gaan een middagje zwemmen.

Zouden ze daarom waterbuffels heten?

Tot de volgende nieuwsbrief…

René