In de zomer van 2002 vertrok ik voor het eerst naar de Himalaya. Ik was geïnspireerd door wat ik had gelezen in oude boeddhistische en hindoestaanse teksten en door wat ik beleefd heb tijdens de jaren die ik in afzondering heb gewoond in de bergen van de Franse Cevennen. Het werd een reis die me meenam naar het boeddhistische Ladakh, gelegen in het uiterste noorden van India. De reis bestond uit een 14 daagse trekking, een wandeltocht door het hooggebergte, en ging langs een aantal kloosters en kleine nederzettingen. Ik werd er diep geraakt door wat ik er aantrof, ver van de beschaafde wereld, waar de westerse waarden en normen van kapitalisme en egocentrisme totaal onbekend zijn. Waar het leven zuiver is, in harmonie met de natuur, in harmonie met het universum. Vlak na terugkeer in Nederland verloor ik mijn baan en zwierf ik 6 maanden door de Nederlandse natuur. De ruimte en stilte die in mij ontstond werd een voedingsbodem voor een kiem van een kleine missie. Een missie om terug te keren naar de Himalaya en er behalve te leven in de schoonheid van het land ook iets te doen voor de inwoners die er in diepe armoede leven en een bestaan proberen op te bouwen.

In de zomer van 2003 vertrok ik met dit idee als innerlijke drive en met een open retour en een rugzak als bagage. Ik kwam terecht in Nepal, in een dorpje in de voetheuvels van de Himalaya. Ik was te gast bij een hindoestaans gezin en begon er met les geven op de dorpsschool. Engelse les, want zonder Engels kunnen de kinderen heel moeilijk hoger onderwijs volgen en later als bijvoorbeeld ingenieur, leraar of verpleger zelf hun eigen land helpen opbouwen.
Onderwijs leek me de sleutel die de keten van armoede van deze mensen kan doorbreken.

In een jaar tijd zag ik hoe deze mensen leven met de seizoenen, hoe ze allen afhankelijk zijn van wat het land hen geeft, van de oogsten op de akkers en het vee op het erf. Maar tevens zag ik hoe eenzijdig deze mensen eten, hoe zwaar zij moeten werken op het land, hoe armoedig hun onderkomens zijn, hoe spaarzaam soms het drinkwater uit de bron opborrelt om tenslotte zelfs op te drogen. En hoe de mensen gebukt gingen onder een reeds jarenlang durende burgeroorlog. Engelse les op school was duidelijk niet het enige en misschien niet eens het meest noodzakelijke wat deze mensen ontbeerden. Terug in Nederland kwam pas het idee om geld in te zamelen en te proberen ook op materieel vlak iets te geven aan de arme bevolking; Stichting Maya was geboren.

Rene